Ölü Anne

Beni seven insanlar var. Peki hala neden içimde hiç dolmayan bir boşluk hissediyorum?

Bu his aklımıza Andre Green’in “ölü anne” kavramını akla getirir. Bu gerçek bir ölüm değildir. Anne hayattadır ama duygusal olarak orada değildir. Belki depresyondadır, belki de ağır narsisistik bir kırılma yaşıyordur. Bedeni oradadır ama ruhsallığı çok uzaklardadır.

Anne bebeğinin fiziksel ihtiyaçlarını karşılayabilir ancak kendi içsel canlılığını kaybetmiştir. Bebeğine bakar ama bakışı adeta bebeğin içinden geçer ve başka yere gider. Bebeğini besler ama doyuramaz. Dokunur ama temas edemez.

O çocuk büyür, ama içindeki boşluk da onunla birlikte büyür. İlişkilerinde hep adını koyamadığı bir eksiklik vardır. Birileri onun yanındadır ama gerçekten görüldüğüne güven duyamaz.

Bu çocuğun büyüdüğünde en çok istediği şey, birinin ona gerçekten bakması ve onu görebilmesidir. Terapi işte bu yalnızlığın artık bir tanığının olmasıdır. İlk kez birinin sana bakıp “buradasın” demesidir.